Rust in de bak

Jeetje, wat gaat de tijd snel! Het is alweer meer dan twee weken geleden, dat ik samen met mijn mensen mijn pups ter wereld bracht.
En wat is er al een hoop gebeurd!

img_4444
Wat worden ze groot he?

Na een week vol hectiek en spannende momenten, werd het afgelopen week echt even tijd om bij te komen. En natuurlijk elkaar wat beter te leren kennen. Door het warme weer vond ik het soms wel lastig om heel lang in de bak bij de kleintjes te blijven. Zij moeten namelijk warm gehouden worden en dat doen we met een warm dekentje waar ze op liggen, een warmtelamp en voor de zekerheid een kacheltje als het te koud in de puppenkamer wordt. Maar afgelopen week was het natuurlijk buiten al zo warm, dat zelfs het kacheltje en de lamp niet nodig waren. Omdat ik het zelf met mijn dikke zwemmersvacht al snel heel heet heb, koos ik er daarom voor om na het voeden weer lekker in de tuin op de koude tegels of in een koele kuil te gaan liggen.

 

In de tussentijd konden de pups lekker bijslapen, want na de spannende avonturen bij de dierenarts en bij de spoed konden ze wel wat slaap gebruiken. De zusjes en broertjes zijn gek op elkaar en liggen vaak met minstens twee aan-, op-, over-, onder- of tegen elkaar. Het leuke is dat je ook al echt verschil ziet in kleurtjes vacht en ook wel een beetje karakterverschillen kan merken. Maar ze zijn natuurlijk nog zo jong, dat dit allemaal nog heel erg kan veranderen.

img_4474 img_4448 20160912_093105

 

 

 

 

Elke dag wegen we alle pups in een kom en ze groeien allemaal heel hard. De zwaarste is nu meer dan 1200 gram en de kleinste is net een kilo. Ook daarin zit dus flink verschil. Maar ze wisselen wel nog erg af van wie het zwaarst of het lichtst is; ik heb daarom nog geen idee hoe ze straks zullen worden. Ik denk wel dat sommige een beetje mijn lichaamsbouw hebben en sommige wat meer op Hendrik gaan lijken. Het zijn tenslotte kindjes van ons allebei, dus ik vind het alleen maar heel leuk om te zien wat voor verschillen er tussen onze tien hondjes zijn.

 

Sinds een paar dagen hebben ze ook hun achterpootjes ontdekt! Ze kunnen namelijk nu al echt rondwandelen. Dat is natuurlijk super leuk, maar maakt het ook ineens best heel druk in bed als ik probeer om ze te voeden. Maar ik ben reuze trots op mijn tiental en laat ze graag aan mijn mensen en mijn broertje Ollie zien. De komende dagen gaan hun oogjes denk ik open, dus dan zullen ze ook echt kennis met mij kunnen maken en kunnen zien wie hun mama is. Ik ga nu weer snel terug naar de puppenkamer, want ik word geroepen! Tot volgende keer!

img_4463
And they call it puppy love

 

4 Comments

  1. Willemijn says:

    24 september 2016 at 23:28

    Wat een dropjes, die geluidjes bij het drinken. De herinneringen aan Aagje’s 7-tal komen weer helemaal boven. Knap hoor Amber, je bent een hele goede moeder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *